Waarde-gedreven keuzes in werk

Ik maak een boeiende tijd door in mijn werk. Als gevolg van het gratis ontwikkeladvies voor 45-plus komen er veel mensen bij mij met de vraag wat ze nog graag zouden willen in deze leeftijdsfase van hun werk tot hun pensioen. Rode draad in de trajecten is dat het minder gaat om het in kaart brengen van sterktes en zwaktes maar eigenlijk meer om een verschuiving in de persoonlijke waarden. In veel gesprekken heb ik het met de deelnemers over de plek die ambitie en ontwikkeling innemen, de waarden waarop je de keuzes in je werk baseert en dat wat je nog motiveert om met voldoende energie aan de slag te kunnen blijven gaan. Het is ook mooi om te zien dat het in deze fase van de loopbaan een gesprek is over wat je graag wilt doorgeven in plaats van ‘wat wil ik bereiken’. Ook krijgt het werk dat je doet een andere plek in je leven. Zo is het voor sommigen indringend dat de kinderen het huis uitgaan, of dat er iemand in je omgeving meer hulp van je vraagt. Zelf word je ook ouder en dit heeft consequenties voor je energie-niveau  en de manier waarop je in ‘de wedstrijd’ zit. Allemaal veranderingen waar ik zelf, persoonlijk ook door mijn leeftijd (56), zelf mee te maken heb gehad. Het professionele en persoonlijke komt weer mooi samen.

Ik heb een paar quotes van een aantal mensen die een dergelijk traject hebben doorlopen uitgekozen om te delen. 

  • Na dit traject merk ik dat ik weer meer energie heb gekregen door het veranderen van de huidige werksituatie en de mogelijkheid die er is om toch meer invloed te kunnen uitoefenen dan ik aanvankelijk dacht.
  • ‘Willen = kunnen’ zei men vroeger. Voor mij geldt dat kunnen niet direct willen betekent. Wil ik nog wel directeur worden?
  • Willen heeft te maken met waarden: Welke waarden zijn voor mij van belang? Wat wil ik terug zien in mijn werk en wat geeft me voldoening?
  • Door mijn herwaardering heb ik weer meer plezier in mijn werk;
  • Het traject heeft me weer wakker gemaakt en vormde net dat zetje in de goede richting om weer zelf ‘aan de bal’ te komen;
  • Ik moet me zelf niet steeds dwingen nog meer carrièrestappen te maken, veranderen om het moeten veranderen. Het ligt meer voor de hand om te denken: wat wil ik nog, met de oogst van wat ik heb bereikt en waar ik nu sta?
  • Ik ben weer anders gaan kijken tegen interne verandermogelijkheden en ga me tegelijkertijd verder oriënteren op mogelijkheden buiten mijn huidige werk. 

Word je nu voor jezelf ook nieuwsgierig naar zo’n (gratis) traject, klik dan op de onderstaande link voor verdere informatie. Dit geldt ook voor ZZP-ers.

https://www.bureaudepoort.nl/ontwikkeladvies-45/

Uit de praktijk: verslag van een eerste Coachgesprek

puzzle

Om je een beeld te geven van wat een eerste coachgesprek kan opleveren geef ik je een aantal punten van een (echt) verslag dat ik laatst van iemand na zo’n eerste gesprek ontving.

Voor de meeste mensen is het bezoeken van een coach spannend, ze voelen een drempel. Dat is ook wel logisch want je gaat een persoonlijk gesprek aan met iemand die je eigenlijk helemaal niet kent (even los van het feit dat juist dit ook voor veel mensen prettig is). Bovendien kun je geconfronteerd worden met vragen of onderwerpen die je in je huidige situatie ook geneigd bent wat uit de weg te gaan.

Het belangrijkste in een eerste gesprek is altijd dat je, als coachee, je veilig en vertrouwd voelt. Voor het grootste deel ligt dit bij jezelf maar als coach schep ik ook een sfeer van openheid en vertrouwen. Dit doe ik door te luisteren met mijn ‘hoofd en hart’ en ook eerlijk het gesprek aan te gaan over waar het over gaat. Deze openheid en eerlijkheid wordt gewaardeerd en levert in een eerste gesprek altijd vruchten af.

Wat bij de meeste mensen ook opvalt is dat, als ze bij een coach zijn geweest, het helemaal niet gewend zijn om over zich zelf na te denken en te praten. Ze vinden dit altijd heel fijn maar het vreemde is dat ze, als ze eenmaal weer uit gesprek zijn, ook weer veel vergeten. Zoals met een droom. Daarom laat ik mensen vaak een verslagje schrijven, ook om de inzichten die ze tijdens zo’n gesprek hadden nog wat verder ‘in te laten dalen’.

Hieronder geef ik je een aantal punten van een (echt) verslag dat ik laatst van iemand na zo’n eerste gesprek ontving. Ik heb de heel persoonlijke dingen eruit gehaald. Toen ik dit verslagje las dacht ik “wow wat een oogst na zo’n gesprek”. Dit waren enkele punten van de gedane observaties en ‘overwegingen’:

  • Hoe ouder ik wordt, hoe meer ik voor een volgende functie de ‘speld in de hooiberg’ wordt. Ik neem mijn opgedane kennis, ervaring en leeftijd mee.
  • Ik richt me al gauw op de gedachten van anderen (ook door het werk dat ik doe), heel extravert: wat vinden zij van mij? Hoe kom ik over? Maar dan ben ik snel geneigd mezelf te vergeten. Wat wil ik nou zelf, wat zijn mijn waarden, mijn competenties en wat is mijn stijl en effect daarvan op anderen?
  • Ik dacht altijd ‘Stilstaan-is-achteruitgang’. Maar dat is wellicht geen wet. Misschien heb ik het nu wel gewoon voor elkaar. Het ligt veel meer voor de hand om te denken: wat wil ik nog echt, mede gezien vanuit wat ik heb en waar ik nu sta?
  • Willen=kunnen, zei men vroeger. Voor mij geldt: kunnen is nog niet direct willen. Daar begint het mee: wil ik het ook zelf, bijvoorbeeld directeur worden?
  • ‘Willen’ heeft, als het ‘goed’ is te maken met waarden. Welke waarden zijn voor mij van belang? Wat wil ik in mijn werk zien terugkomen, wat geeft mij voldoening?
  • De crisis die ik heb doorgemaakt heeft gemaakt dat ik breed kijk naar wat de zin in het leven is, naar werk en privé.
  • Als, voor mij, belangrijke waarden wegvallen, dan sterft er iets in mij. Ik wil niet uit angst werken maar er voor zorgen dat die ‘waarde-vervulling’ blijft, dan is je ‘gegeven tijd hier’ waardevol.

Gelukkig of ongelukkig nieuwjaar: vertrouwen

Straks is het weer Nieuwjaar en wensen we elkaar het allerbeste. Wat betekent dit eigenlijk? Succes, gezondheid, rijkdom, voorspoed? In ieder geval gaat het op een bepaalde manier om een wens dat ‘alles goed’ voor je is.

Ik bereidde in mijn werk, een tijdje terug, een sollicitatie voor met iemand die uitgenodigd was voor een gesprek. Het grote voorwerk was natuurlijk al gedaan. Lees verder

Hoe gaat het? Ja hoor, alles goed!

150113-geluk-broertje-480x678

Problemen?  Problemen? Ik heb helemaal geen problemen. Dat is een vaak gehoorde quote als ik start met een individueel of teamcoachtraject. Het suggereert alsof het niet mag dat er iets niet helemaal naar wens gaat. Hoe gaat het? Ja hoor, alles goed! Gek dus dat we in Nederland een enorme ‘advies- en coachdichtheid’ hebben. Lees verder

Sint Maarten en Burn out

11 november is het Sint Maarten. Bij mij, in Twente, is dit niet zo’n levende traditie maar toen ik in het Noorden van het land woonde leerde ik hier onontkoombaar kennis mee maken. Zingende kinderen voor de deur waarbij ik de eerste keer vroeg  om het liedje nog een keer te zingen want ik had er niets van verstaan. Ze zongen zo snel als mogelijk om weer met een volle hand snoep naar de buren verder te kunnen gaan. En dat de hele avond door. Vele jaren later was ik een keer bij een lezing over deze Sint Maarten van mijn leraar van het ITIP, Bas Klinkhamer. Hij zette Sint Maarten in een lijn van drie: Sint Maarten, Sinterklaas en Jezus. Bij alle drie heiligen staat ‘geven’ centraal: een stuk van de mantel, snoep en cadeautjes en Jezus gaf zelfs zijn hele leven. Een intrigerend rijtje, vond ik. Ik ga in op Sint Maarten en laat de andere twee even voor wat zijn.

Sint Maarten.png

Jan Polack: H. Martinus en de bedelaar (circa 1500)

 

Het beeld

Naast het snoep voor de kinderen is Sint Maarten het bekendst vanuit het beeld waarin hij aankomt bij de poort van het kasteel. Hij ziet daar een bedelaar en voelt een mededogen opkomen voor deze persoon. Vanuit dit mededogen pakt hij zijn zwaard, snijd de helft van zijn mantel af en geeft deze aan de bedelaar.  Hiermee kan de bedelaar zich bedekken tegen de koude. Een mooi gebaar van compassie. Maar ook vreemd dat hij niet de hele mantel gaf (hij was immers al bijna thuis). En om daarvoor nu ‘heilig’ te worden verklaard is ook wel heel wat. Er zijn immers wel grootsere daden verricht. Ik koppel me hier nu los van de historische en esoterische lezingen van het verhaal maar vertel graag iets over de associaties die het bij mij opriep toen ik het schilderij van Jan Polack zag.

Vermoeidheid en burn-out

In ons dagelijks leven geven we ook veel van onszelf. We geven aan onze geliefde, ons werk, onze vrienden, etc. Nu is het interessant om eens stil te staan bij de intentie waarmee je geeft……. Is deze, net als bij Sint maarten, ingegeven door compassie, eigenlijk ‘om niets’? Of spelen er andere factoren een rol? Veel mensen die ik tegenkom in mijn coachingspraktijk hebben te maken met vermoeidheid, een (aanstaande) burn-out zelfs. Ze hebben teveel gegeven en zijn daarbij zichzelf vergeten. Dat kan zijn omdat er iets (voor hen) belangrijks op het spel stond, ze bang waren niet goed te zijn of gewaardeerd te willen worden. Dit kan zich uiten in een sterk over de eigen grenzen gaan of perfectionisme, meestal gespeend van enige grond van zelfliefde of verbinding met de eigen ‘grond’. Ze geven alles….., hun hele leven, als ze niet oppassen. Maar dat lukt natuurlijk op den duur niet (ze zijn Jezus immers niet).

Balans: Ik en jij

 Ik denk dat geven, betekenis hebben, echt mooi is en zelfs wezenlijk belangrijk in het leven. Maar het is daarbij belangrijk om jezelf niet te verliezen en om op een bepaalde manier ook écht te geven. Niet om waardering, om je goed te voelen of omdat je het idee hebt geen andere keuze te hebben. Dat is waar Sint Maarten bijvoorbeeld verschilt van ons. Hij geeft (maar) een stuk van zijn mantel en houdt een belangrijk deel ook voor zich zelf. Waarom geeft hij niet alles….? Veel van de mensen die ik boven heb beschreven hebben teveel van zich zelf weggegeven. Sint Maarten kan je herinneren aan dat je in dat geven ook ergens een zorg voor jezelf blijft houden. Dat is het pure mens-zijn van deze ridder. Daarom houdt hij een deel van zijn mantel omdat hij zichzelf anders ook op een bepaalde manier geweld aan zou doen. Ik vind dat wijs. Ik geloof eerlijk gezegd niet in het soort ‘heiligheid’ waarbij je alles weggeeft om de ander voorop te stellen (dat kan wel maar dan moet je toch al een heel eind op het spirituele pad zijn, volgens mij). Vaak help ik mensen dan ook over leren ‘ik’ zeggen, de eigen ruimte in leren nemen en vanuit verbinding met jezelf een relatie aan kunnen gaan met anderen. Daarbij hoort natuurlijk eigen ruimte en grenzen leren ontdekken.

Mijn oproep voor deze dag van Sint Maarten is niet zozeer om snoep te vragen maar eens stil te staan bij waar je te weinig of teveel geeft en waar het ook juist wel in balans is. En met welke intenties geef je? En als je mild en verbonden kunt zijn naar jezelf is dat mooi ‘snoep’ dat je jezelf dan geeft. Want als je in verbinding bent met jezelf, je eigen aard en grond geef je niet snel teveel van je eigen mantel weg.

 

 

 

Een pleidooi voor meer nutteloosheid!

In mijn laatste nieuwsbrief heb ik wat geschreven over het ‘vertragen van de tijd’. Het is een fenomeen dat een opmerkelijke paradox in zich heeft. Door te vertragen krijg je meer tijd. Iets wat we maar nauwelijks kunnen bevatten, helemaal niet als we volop in het werk en andere ‘nuttige’ activiteiten zitten.

Vorige week begeleidde ik een team dat een dag stilstond bij hoe ze samenwerken. Lees verder

UTOPIA

Stel je eens een wereld voor die beheerst wordt door technologie en rationalisme. De mensen zijn gezond en gelukkig, oorlog en armoede zijn er niet. Deze wereld leerde ik kennen toen ik het boek “Brave new world” van Aldous Huxley las. Een klassieker uit 1932(!). Het gaat over Utopia en is eigenlijk altijd actueel gebleven. Het boek beschrijft een dergelijke toekomstige wereld. Maar waar ook traditionele waarden als liefde, trouw, gezinsleven, kunst en godsdienst niet langer bestaan, evenmin als de vrije keuze voor een individueel bestaan.

Het boek heeft me enorm gefascineerd. Het is goed geschreven en neemt je mee in deze ‘ideale wereld’ . Het deed me vaak aan de ‘echte’ wereld denken. En ik herkende Lees verder