Gelukkig of ongelukkig nieuwjaar: vertrouwen

Straks is het weer Nieuwjaar en wensen we elkaar het allerbeste. Wat betekent dit eigenlijk? Succes, gezondheid, rijkdom, voorspoed? In ieder geval gaat het op een bepaalde manier om een wens dat ‘alles goed’ voor je is.

Ik bereidde in mijn werk, een tijdje terug, een sollicitatie voor met iemand die uitgenodigd was voor een gesprek. Het grote voorwerk was natuurlijk al gedaan. Lees verder

Advertenties

Hoe gaat het? Ja hoor, alles goed!

150113-geluk-broertje-480x678

Problemen?  Problemen? Ik heb helemaal geen problemen. Dat is een vaak gehoorde quote als ik start met een individueel of teamcoachtraject. Het suggereert alsof het niet mag dat er iets niet helemaal naar wens gaat. Hoe gaat het? Ja hoor, alles goed! Gek dus dat we in Nederland een enorme ‘advies- en coachdichtheid’ hebben. Lees verder

Sint Maarten en Burn out

11 november is het Sint Maarten. Bij mij, in Twente, is dit niet zo’n levende traditie maar toen ik in het Noorden van het land woonde leerde ik hier onontkoombaar kennis mee maken. Zingende kinderen voor de deur waarbij ik de eerste keer vroeg  om het liedje nog een keer te zingen want ik had er niets van verstaan. Ze zongen zo snel als mogelijk om weer met een volle hand snoep naar de buren verder te kunnen gaan. En dat de hele avond door. Vele jaren later was ik een keer bij een lezing over deze Sint Maarten van mijn leraar van het ITIP, Bas Klinkhamer. Hij zette Sint Maarten in een lijn van drie: Sint Maarten, Sinterklaas en Jezus. Bij alle drie heiligen staat ‘geven’ centraal: een stuk van de mantel, snoep en cadeautjes en Jezus gaf zelfs zijn hele leven. Een intrigerend rijtje, vond ik. Ik ga in op Sint Maarten en laat de andere twee even voor wat zijn.

Sint Maarten.png

Jan Polack: H. Martinus en de bedelaar (circa 1500)

 

Het beeld

Naast het snoep voor de kinderen is Sint Maarten het bekendst vanuit het beeld waarin hij aankomt bij de poort van het kasteel. Hij ziet daar een bedelaar en voelt een mededogen opkomen voor deze persoon. Vanuit dit mededogen pakt hij zijn zwaard, snijd de helft van zijn mantel af en geeft deze aan de bedelaar.  Hiermee kan de bedelaar zich bedekken tegen de koude. Een mooi gebaar van compassie. Maar ook vreemd dat hij niet de hele mantel gaf (hij was immers al bijna thuis). En om daarvoor nu ‘heilig’ te worden verklaard is ook wel heel wat. Er zijn immers wel grootsere daden verricht. Ik koppel me hier nu los van de historische en esoterische lezingen van het verhaal maar vertel graag iets over de associaties die het bij mij opriep toen ik het schilderij van Jan Polack zag.

Vermoeidheid en burn-out

In ons dagelijks leven geven we ook veel van onszelf. We geven aan onze geliefde, ons werk, onze vrienden, etc. Nu is het interessant om eens stil te staan bij de intentie waarmee je geeft……. Is deze, net als bij Sint maarten, ingegeven door compassie, eigenlijk ‘om niets’? Of spelen er andere factoren een rol? Veel mensen die ik tegenkom in mijn coachingspraktijk hebben te maken met vermoeidheid, een (aanstaande) burn-out zelfs. Ze hebben teveel gegeven en zijn daarbij zichzelf vergeten. Dat kan zijn omdat er iets (voor hen) belangrijks op het spel stond, ze bang waren niet goed te zijn of gewaardeerd te willen worden. Dit kan zich uiten in een sterk over de eigen grenzen gaan of perfectionisme, meestal gespeend van enige grond van zelfliefde of verbinding met de eigen ‘grond’. Ze geven alles….., hun hele leven, als ze niet oppassen. Maar dat lukt natuurlijk op den duur niet (ze zijn Jezus immers niet).

Balans: Ik en jij

 Ik denk dat geven, betekenis hebben, echt mooi is en zelfs wezenlijk belangrijk in het leven. Maar het is daarbij belangrijk om jezelf niet te verliezen en om op een bepaalde manier ook écht te geven. Niet om waardering, om je goed te voelen of omdat je het idee hebt geen andere keuze te hebben. Dat is waar Sint Maarten bijvoorbeeld verschilt van ons. Hij geeft (maar) een stuk van zijn mantel en houdt een belangrijk deel ook voor zich zelf. Waarom geeft hij niet alles….? Veel van de mensen die ik boven heb beschreven hebben teveel van zich zelf weggegeven. Sint Maarten kan je herinneren aan dat je in dat geven ook ergens een zorg voor jezelf blijft houden. Dat is het pure mens-zijn van deze ridder. Daarom houdt hij een deel van zijn mantel omdat hij zichzelf anders ook op een bepaalde manier geweld aan zou doen. Ik vind dat wijs. Ik geloof eerlijk gezegd niet in het soort ‘heiligheid’ waarbij je alles weggeeft om de ander voorop te stellen (dat kan wel maar dan moet je toch al een heel eind op het spirituele pad zijn, volgens mij). Vaak help ik mensen dan ook over leren ‘ik’ zeggen, de eigen ruimte in leren nemen en vanuit verbinding met jezelf een relatie aan kunnen gaan met anderen. Daarbij hoort natuurlijk eigen ruimte en grenzen leren ontdekken.

Mijn oproep voor deze dag van Sint Maarten is niet zozeer om snoep te vragen maar eens stil te staan bij waar je te weinig of teveel geeft en waar het ook juist wel in balans is. En met welke intenties geef je? En als je mild en verbonden kunt zijn naar jezelf is dat mooi ‘snoep’ dat je jezelf dan geeft. Want als je in verbinding bent met jezelf, je eigen aard en grond geef je niet snel teveel van je eigen mantel weg.

 

 

 

Een pleidooi voor meer nutteloosheid!

In mijn laatste nieuwsbrief heb ik wat geschreven over het ‘vertragen van de tijd’. Het is een fenomeen dat een opmerkelijke paradox in zich heeft. Door te vertragen krijg je meer tijd. Iets wat we maar nauwelijks kunnen bevatten, helemaal niet als we volop in het werk en andere ‘nuttige’ activiteiten zitten.

Vorige week begeleidde ik een team dat een dag stilstond bij hoe ze samenwerken. Lees verder

UTOPIA

Stel je eens een wereld voor die beheerst wordt door technologie en rationalisme. De mensen zijn gezond en gelukkig, oorlog en armoede zijn er niet. Deze wereld leerde ik kennen toen ik het boek “Brave new world” van Aldous Huxley las. Een klassieker uit 1932(!). Het gaat over Utopia en is eigenlijk altijd actueel gebleven. Het boek beschrijft een dergelijke toekomstige wereld. Maar waar ook traditionele waarden als liefde, trouw, gezinsleven, kunst en godsdienst niet langer bestaan, evenmin als de vrije keuze voor een individueel bestaan.

Het boek heeft me enorm gefascineerd. Het is goed geschreven en neemt je mee in deze ‘ideale wereld’ . Het deed me vaak aan de ‘echte’ wereld denken. En ik herkende Lees verder

Eenvoud, een kind kan het doen

Tot 1 maart was er in Gemeentemuseum Den Haag een expositie van Mark Rohtko (een prachtige collectie!). Ik ben er geweest en heb er ontzettend van genoten! Naast ook het prachtige werk van Piet Mondriaan en andere kunstenaars uit die tijd.

De kleuren die zo’n uitwerking op mij hadden. Ik heb geen kunstachtergrond dus kan alleen maar uit persoonlijke ervaring spreken. Fascinerend hoe mijn aandacht gegrepen werd door een paar kleurvlakken, de intensiteit is heel bijzonder.

Rothko Subway                              Tothko Saffron

Mark Rothko: Underground Fantasy [Subway], c. 1940,              Saffron, 1957

Maar wat mij ook opvalt, bij zowel Rothko als Mondriaan, is dat hun kunst zich steeds meer ontwikkelde naar abstractie, één of enkele kleurvlakken. Kunst waarbij een opmerking zoals ‘dat kunnen mijn kinderen ook’ vaak gehoord is. Terwijl beiden in het begin van hun carrière meer figuratief schilderden, dus concreet tastbaarder. En toch is het juist het schijnbaar eenvoudige latere werk waarmee beiden enorme lof oogsten en wat eigenlijk maakt dat beiden nu nog zo enorm in de belangstelling staan.

Mondriaan boom        Mondriaan Boogie

Piet Mondriaan: Evening (1908 – 1910)          Victory Boogie Woogie (1942 – 1944)

Wat een geweldig inspirerend idee dat kunst dus uit zo’n schijnbare eenvoud kan bestaan. Zo tegengesteld aan de intentie om een zo waarheidsgetrouwe weergave van de werkelijkheid te maken, je best te doen om het er zo mooi mogelijk uit te laten zien. Is het niet inspirerend om ook zo naar het leven zelf te kijken? Welke kracht kan er uitgaan als je zo vanuit de essentie kunt laten zien wie je bent? Dat heeft vaak (schijnbaar) weinig om handen en kan grote indruk maken. Het hoeft in niets te lijken op wat er al is. Je hoeft er eigenlijk niet iets gekunstelds mooi van te maken. Het geeft een essentie weer, de kern van een gevoel, een gedachte, een inspiratie. Wow! En je geeft het alleen maar. Het gaat er niet om dat het iets oplevert, waardering, (h)erkenning of beloning. En toch is dat wat bijblijft (in het geval van Mondriaan en Rothko aan de volgende generaties). En tegelijkertijd kun je alles wat jij doet doen vanuit deze essentie. Liefde noemen we dat volgens mij. Dat kan in het betuigen van medeleven, het geven van hulp, het aansteken van een kaars, het kussen van je geliefde en doen van je werk. En, als de analogie klopt, dan kan dit vanuit een eenvoud waarvan veel mensen denken ‘dat kan een kind doen’.

Nederland druppelt weer langzaam vol

kust met watervalDe vakantie is bijna voorbij.

Zelf ben ik al weer een paar weken terug van mijn reis naar Amerika en ben langzaamaan weer aan het opstarten met het werk. Dit loopt altijd parallel aan het weer ‘vollopen’ van Nederland. En wat mis ik de ruimte van dat grote land, Amerika. Het is bijzonder wat ruimte met je kan doen: Je voelt je vrij, je geest wordt op de een of ander manier opener en meer ontspannen en je hebt het gevoel meer ‘eigen plek’ te hebben en daarmee ook weer meer ruimte voor de ander. Natuurlijk zegt dit ook vooral iets over wat ik voor mijzelf belangrijk vind. Maar toch kun je in zo’n land iets van die vrijheid die er ‘in de lucht hangt’ voelen; de ‘vibes’, zeg maar.

Zou dan ook elke plek zijn eigen kwaliteiten hebben? Zeker! En tegelijkertijd kun je natuurlijk alleen die kwaliteiten ervaren die voor jezelf belangrijk en aanwezig zijn. Dus welke kwaliteit heb jij gevoeld tijdens je vakantie? En hoeveel ruimte krijgt die kwaliteit in je ‘normale’ dagelijkse leven? En hoe kun je nou zorgen dat je dat fijne ‘vakantiegevoel’ (want zo noemen we dat) een beetje kunt vasthouden zodat je niet met het opstarten van je werk zelf ook weer ‘volloopt’ met je routine? Buiten even wandelen tijdens de pauze, meer aandacht besteden aan het bereiden van je dagelijks eten, een moment in de dag creëren waarin je even niets hoeft te doen, gaan dansen, zingen, sporten, minder werken, gezellige dingen doen met je geliefden, ……..