Eenvoud, een kind kan het doen

Tot 1 maart was er in Gemeentemuseum Den Haag een expositie van Mark Rohtko (een prachtige collectie!). Ik ben er geweest en heb er ontzettend van genoten! Naast ook het prachtige werk van Piet Mondriaan en andere kunstenaars uit die tijd.

De kleuren die zo’n uitwerking op mij hadden. Ik heb geen kunstachtergrond dus kan alleen maar uit persoonlijke ervaring spreken. Fascinerend hoe mijn aandacht gegrepen werd door een paar kleurvlakken, de intensiteit is heel bijzonder.

Rothko Subway                              Tothko Saffron

Mark Rothko: Underground Fantasy [Subway], c. 1940,              Saffron, 1957

Maar wat mij ook opvalt, bij zowel Rothko als Mondriaan, is dat hun kunst zich steeds meer ontwikkelde naar abstractie, één of enkele kleurvlakken. Kunst waarbij een opmerking zoals ‘dat kunnen mijn kinderen ook’ vaak gehoord is. Terwijl beiden in het begin van hun carrière meer figuratief schilderden, dus concreet tastbaarder. En toch is het juist het schijnbaar eenvoudige latere werk waarmee beiden enorme lof oogsten en wat eigenlijk maakt dat beiden nu nog zo enorm in de belangstelling staan.

Mondriaan boom        Mondriaan Boogie

Piet Mondriaan: Evening (1908 – 1910)          Victory Boogie Woogie (1942 – 1944)

Wat een geweldig inspirerend idee dat kunst dus uit zo’n schijnbare eenvoud kan bestaan. Zo tegengesteld aan de intentie om een zo waarheidsgetrouwe weergave van de werkelijkheid te maken, je best te doen om het er zo mooi mogelijk uit te laten zien. Is het niet inspirerend om ook zo naar het leven zelf te kijken? Welke kracht kan er uitgaan als je zo vanuit de essentie kunt laten zien wie je bent? Dat heeft vaak (schijnbaar) weinig om handen en kan grote indruk maken. Het hoeft in niets te lijken op wat er al is. Je hoeft er eigenlijk niet iets gekunstelds mooi van te maken. Het geeft een essentie weer, de kern van een gevoel, een gedachte, een inspiratie. Wow! En je geeft het alleen maar. Het gaat er niet om dat het iets oplevert, waardering, (h)erkenning of beloning. En toch is dat wat bijblijft (in het geval van Mondriaan en Rothko aan de volgende generaties). En tegelijkertijd kun je alles wat jij doet doen vanuit deze essentie. Liefde noemen we dat volgens mij. Dat kan in het betuigen van medeleven, het geven van hulp, het aansteken van een kaars, het kussen van je geliefde en doen van je werk. En, als de analogie klopt, dan kan dit vanuit een eenvoud waarvan veel mensen denken ‘dat kan een kind doen’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s