Sint Maarten en Burn out

11 november is het Sint Maarten. Bij mij, in Twente, is dit niet zo’n levende traditie maar toen ik in het Noorden van het land woonde leerde ik hier onontkoombaar kennis mee maken. Zingende kinderen voor de deur waarbij ik de eerste keer vroeg  om het liedje nog een keer te zingen want ik had er niets van verstaan. Ze zongen zo snel als mogelijk om weer met een volle hand snoep naar de buren verder te kunnen gaan. En dat de hele avond door. Vele jaren later was ik een keer bij een lezing over deze Sint Maarten van mijn leraar van het ITIP, Bas Klinkhamer. Hij zette Sint Maarten in een lijn van drie: Sint Maarten, Sinterklaas en Jezus. Bij alle drie heiligen staat ‘geven’ centraal: een stuk van de mantel, snoep en cadeautjes en Jezus gaf zelfs zijn hele leven. Een intrigerend rijtje, vond ik. Ik ga in op Sint Maarten en laat de andere twee even voor wat zijn.

Sint Maarten.png

Jan Polack: H. Martinus en de bedelaar (circa 1500)

 

Het beeld

Naast het snoep voor de kinderen is Sint Maarten het bekendst vanuit het beeld waarin hij aankomt bij de poort van het kasteel. Hij ziet daar een bedelaar en voelt een mededogen opkomen voor deze persoon. Vanuit dit mededogen pakt hij zijn zwaard, snijd de helft van zijn mantel af en geeft deze aan de bedelaar.  Hiermee kan de bedelaar zich bedekken tegen de koude. Een mooi gebaar van compassie. Maar ook vreemd dat hij niet de hele mantel gaf (hij was immers al bijna thuis). En om daarvoor nu ‘heilig’ te worden verklaard is ook wel heel wat. Er zijn immers wel grootsere daden verricht. Ik koppel me hier nu los van de historische en esoterische lezingen van het verhaal maar vertel graag iets over de associaties die het bij mij opriep toen ik het schilderij van Jan Polack zag.

Vermoeidheid en burn-out

In ons dagelijks leven geven we ook veel van onszelf. We geven aan onze geliefde, ons werk, onze vrienden, etc. Nu is het interessant om eens stil te staan bij de intentie waarmee je geeft……. Is deze, net als bij Sint maarten, ingegeven door compassie, eigenlijk ‘om niets’? Of spelen er andere factoren een rol? Veel mensen die ik tegenkom in mijn coachingspraktijk hebben te maken met vermoeidheid, een (aanstaande) burn-out zelfs. Ze hebben teveel gegeven en zijn daarbij zichzelf vergeten. Dat kan zijn omdat er iets (voor hen) belangrijks op het spel stond, ze bang waren niet goed te zijn of gewaardeerd te willen worden. Dit kan zich uiten in een sterk over de eigen grenzen gaan of perfectionisme, meestal gespeend van enige grond van zelfliefde of verbinding met de eigen ‘grond’. Ze geven alles….., hun hele leven, als ze niet oppassen. Maar dat lukt natuurlijk op den duur niet (ze zijn Jezus immers niet).

Balans: Ik en jij

 Ik denk dat geven, betekenis hebben, echt mooi is en zelfs wezenlijk belangrijk in het leven. Maar het is daarbij belangrijk om jezelf niet te verliezen en om op een bepaalde manier ook écht te geven. Niet om waardering, om je goed te voelen of omdat je het idee hebt geen andere keuze te hebben. Dat is waar Sint Maarten bijvoorbeeld verschilt van ons. Hij geeft (maar) een stuk van zijn mantel en houdt een belangrijk deel ook voor zich zelf. Waarom geeft hij niet alles….? Veel van de mensen die ik boven heb beschreven hebben teveel van zich zelf weggegeven. Sint Maarten kan je herinneren aan dat je in dat geven ook ergens een zorg voor jezelf blijft houden. Dat is het pure mens-zijn van deze ridder. Daarom houdt hij een deel van zijn mantel omdat hij zichzelf anders ook op een bepaalde manier geweld aan zou doen. Ik vind dat wijs. Ik geloof eerlijk gezegd niet in het soort ‘heiligheid’ waarbij je alles weggeeft om de ander voorop te stellen (dat kan wel maar dan moet je toch al een heel eind op het spirituele pad zijn, volgens mij). Vaak help ik mensen dan ook over leren ‘ik’ zeggen, de eigen ruimte in leren nemen en vanuit verbinding met jezelf een relatie aan kunnen gaan met anderen. Daarbij hoort natuurlijk eigen ruimte en grenzen leren ontdekken.

Mijn oproep voor deze dag van Sint Maarten is niet zozeer om snoep te vragen maar eens stil te staan bij waar je te weinig of teveel geeft en waar het ook juist wel in balans is. En met welke intenties geef je? En als je mild en verbonden kunt zijn naar jezelf is dat mooi ‘snoep’ dat je jezelf dan geeft. Want als je in verbinding bent met jezelf, je eigen aard en grond geef je niet snel teveel van je eigen mantel weg.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s