Categorie archief: Uncategorized

Waarde-gedreven keuzes in werk

Ik maak een boeiende tijd door in mijn werk. Als gevolg van het gratis ontwikkeladvies voor 45-plus komen er veel mensen bij mij met de vraag wat ze nog graag zouden willen in deze leeftijdsfase van hun werk tot hun pensioen. Rode draad in de trajecten is dat het minder gaat om het in kaart brengen van sterktes en zwaktes maar eigenlijk meer om een verschuiving in de persoonlijke waarden. In veel gesprekken heb ik het met de deelnemers over de plek die ambitie en ontwikkeling innemen, de waarden waarop je de keuzes in je werk baseert en dat wat je nog motiveert om met voldoende energie aan de slag te kunnen blijven gaan. Het is ook mooi om te zien dat het in deze fase van de loopbaan een gesprek is over wat je graag wilt doorgeven in plaats van ‘wat wil ik bereiken’. Ook krijgt het werk dat je doet een andere plek in je leven. Zo is het voor sommigen indringend dat de kinderen het huis uitgaan, of dat er iemand in je omgeving meer hulp van je vraagt. Zelf word je ook ouder en dit heeft consequenties voor je energie-niveau  en de manier waarop je in ‘de wedstrijd’ zit. Allemaal veranderingen waar ik zelf, persoonlijk ook door mijn leeftijd (56), zelf mee te maken heb gehad. Het professionele en persoonlijke komt weer mooi samen.

Ik heb een paar quotes van een aantal mensen die een dergelijk traject hebben doorlopen uitgekozen om te delen. 

  • Na dit traject merk ik dat ik weer meer energie heb gekregen door het veranderen van de huidige werksituatie en de mogelijkheid die er is om toch meer invloed te kunnen uitoefenen dan ik aanvankelijk dacht.
  • ‘Willen = kunnen’ zei men vroeger. Voor mij geldt dat kunnen niet direct willen betekent. Wil ik nog wel directeur worden?
  • Willen heeft te maken met waarden: Welke waarden zijn voor mij van belang? Wat wil ik terug zien in mijn werk en wat geeft me voldoening?
  • Door mijn herwaardering heb ik weer meer plezier in mijn werk;
  • Het traject heeft me weer wakker gemaakt en vormde net dat zetje in de goede richting om weer zelf ‘aan de bal’ te komen;
  • Ik moet me zelf niet steeds dwingen nog meer carrièrestappen te maken, veranderen om het moeten veranderen. Het ligt meer voor de hand om te denken: wat wil ik nog, met de oogst van wat ik heb bereikt en waar ik nu sta?
  • Ik ben weer anders gaan kijken tegen interne verandermogelijkheden en ga me tegelijkertijd verder oriënteren op mogelijkheden buiten mijn huidige werk. 

Word je nu voor jezelf ook nieuwsgierig naar zo’n (gratis) traject, klik dan op de onderstaande link voor verdere informatie. Dit geldt ook voor ZZP-ers.

https://www.bureaudepoort.nl/ontwikkeladvies-45/

Advertenties

Eenvoud, een kind kan het doen

Tot 1 maart was er in Gemeentemuseum Den Haag een expositie van Mark Rohtko (een prachtige collectie!). Ik ben er geweest en heb er ontzettend van genoten! Naast ook het prachtige werk van Piet Mondriaan en andere kunstenaars uit die tijd.

De kleuren die zo’n uitwerking op mij hadden. Ik heb geen kunstachtergrond dus kan alleen maar uit persoonlijke ervaring spreken. Fascinerend hoe mijn aandacht gegrepen werd door een paar kleurvlakken, de intensiteit is heel bijzonder.

Rothko Subway                              Tothko Saffron

Mark Rothko: Underground Fantasy [Subway], c. 1940,              Saffron, 1957

Maar wat mij ook opvalt, bij zowel Rothko als Mondriaan, is dat hun kunst zich steeds meer ontwikkelde naar abstractie, één of enkele kleurvlakken. Kunst waarbij een opmerking zoals ‘dat kunnen mijn kinderen ook’ vaak gehoord is. Terwijl beiden in het begin van hun carrière meer figuratief schilderden, dus concreet tastbaarder. En toch is het juist het schijnbaar eenvoudige latere werk waarmee beiden enorme lof oogsten en wat eigenlijk maakt dat beiden nu nog zo enorm in de belangstelling staan.

Mondriaan boom        Mondriaan Boogie

Piet Mondriaan: Evening (1908 – 1910)          Victory Boogie Woogie (1942 – 1944)

Wat een geweldig inspirerend idee dat kunst dus uit zo’n schijnbare eenvoud kan bestaan. Zo tegengesteld aan de intentie om een zo waarheidsgetrouwe weergave van de werkelijkheid te maken, je best te doen om het er zo mooi mogelijk uit te laten zien. Is het niet inspirerend om ook zo naar het leven zelf te kijken? Welke kracht kan er uitgaan als je zo vanuit de essentie kunt laten zien wie je bent? Dat heeft vaak (schijnbaar) weinig om handen en kan grote indruk maken. Het hoeft in niets te lijken op wat er al is. Je hoeft er eigenlijk niet iets gekunstelds mooi van te maken. Het geeft een essentie weer, de kern van een gevoel, een gedachte, een inspiratie. Wow! En je geeft het alleen maar. Het gaat er niet om dat het iets oplevert, waardering, (h)erkenning of beloning. En toch is dat wat bijblijft (in het geval van Mondriaan en Rothko aan de volgende generaties). En tegelijkertijd kun je alles wat jij doet doen vanuit deze essentie. Liefde noemen we dat volgens mij. Dat kan in het betuigen van medeleven, het geven van hulp, het aansteken van een kaars, het kussen van je geliefde en doen van je werk. En, als de analogie klopt, dan kan dit vanuit een eenvoud waarvan veel mensen denken ‘dat kan een kind doen’.

Nederland druppelt weer langzaam vol

kust met watervalDe vakantie is bijna voorbij.

Zelf ben ik al weer een paar weken terug van mijn reis naar Amerika en ben langzaamaan weer aan het opstarten met het werk. Dit loopt altijd parallel aan het weer ‘vollopen’ van Nederland. En wat mis ik de ruimte van dat grote land, Amerika. Het is bijzonder wat ruimte met je kan doen: Je voelt je vrij, je geest wordt op de een of ander manier opener en meer ontspannen en je hebt het gevoel meer ‘eigen plek’ te hebben en daarmee ook weer meer ruimte voor de ander. Natuurlijk zegt dit ook vooral iets over wat ik voor mijzelf belangrijk vind. Maar toch kun je in zo’n land iets van die vrijheid die er ‘in de lucht hangt’ voelen; de ‘vibes’, zeg maar.

Zou dan ook elke plek zijn eigen kwaliteiten hebben? Zeker! En tegelijkertijd kun je natuurlijk alleen die kwaliteiten ervaren die voor jezelf belangrijk en aanwezig zijn. Dus welke kwaliteit heb jij gevoeld tijdens je vakantie? En hoeveel ruimte krijgt die kwaliteit in je ‘normale’ dagelijkse leven? En hoe kun je nou zorgen dat je dat fijne ‘vakantiegevoel’ (want zo noemen we dat) een beetje kunt vasthouden zodat je niet met het opstarten van je werk zelf ook weer ‘volloopt’ met je routine? Buiten even wandelen tijdens de pauze, meer aandacht besteden aan het bereiden van je dagelijks eten, een moment in de dag creëren waarin je even niets hoeft te doen, gaan dansen, zingen, sporten, minder werken, gezellige dingen doen met je geliefden, ……..

Muziek in je werk

1423552_66569265 Ik was laatst met mijn zoon op een platenbeurs. We zijn beiden enorme muziekliefhebbers. Hij heeft een platenspeler en is een verzameling Lp’s aan het opbouwen. En ik kreeg op de beurs in toenemende mate spijt dat ik mijn collectie ooit van de hand gedaan had na de intrede van de cd. Het zoeken in de platenbakken, door de lp’s één voor één tussen duim en wijsvinger te laten gaan, brachten nostalgische gevoelens bij me naar boven. Ik begreep direct de verleiding die mijn zoon steeds heeft als hij unieke lp’s tegenkomt. Ik zag prachtige bootlegs van mijn muzikale helden en werd zelfs hebberig. Maar helaas, ik heb geen platenspeler meer.

Net als muziekstukken heeft elk mens ook iets unieks. Een minister zei laatst “Je moet kijken naar wat mensen uniek maakt en hoe je dat in werk tot uitdrukking kunt brengen.” Ik dacht direct -met hoofdletters- “JA”, dat is waar. En tegelijkertijd weet ik dat er heel veel mensen zijn die niet met een zodanig plezier naar hun werk gaan. Waarvan ik niet zie dat ze hun unieke kwaliteit uiten in hun werk. Stel dat je weet wat jou zo uniek maakt (een hele kunst, overigens), hoe zou jij dat dan uitdrukken in je werk? Ik ken een buschauffeur in Enschede die zijn unieke stijl van plezier uitdrukt in een rol als reisleider op een stadsbus. Hij verwelkomt iedereen en is vriendelijk. Mensen die met hem reisden kwamen allemaal vrolijk uit de bus. Ze ervaren aan den lijve het verschil tussen een reisleider die iets toevoegt en een standaard buschauffeur. Ik moest ook denken aan het verschil tussen een cd en een lp. Op die platenbeurs was in mijn beleving, natuurlijk overstemd door nostalgie, de muziek op een cd gereduceerd tot een aantal bits en bites en de vormgeving zo klein gemaakt dat ik de meeste tekst niet eens meer zonder bril kan lezen. Maar als je zo’n lp in je handen hebt, dan heb je het gevoel dat de hoes, de kleur van het label van de plaat en de groeven een verlengstuk zijn van dat wat de artiest uitdrukt in zijn muziek. En als je sommige in beperkte oplage uitgegeven bootlegs ziet, die werkelijk uniek zijn, dan wil je toch graag zo’n exemplaar hebben? Stel dat je in je werk ook een soort gesigneerde uitgave bent: niet standaard, het beste wat je te geven hebt dat klinkt als “jouw muziek”! Stel je eens voor wat voor jou muziek maken of spelen betekent als je dit betrekt op je werk. Doe je dat voldoende in je werk? En als je dat niet doet, waar zit dan voor jou de ruimte om jouw muziek te laten klinken? Niet als een standaard cd maar als een mooie lp, een momentopname van de uitdrukking van het beste wat jij te geven hebt. Een bootleg! Wat zou het een mooi concert worden als mensen in een team of organisatie dat meer gaan doen, lijkt mij. En wat ben ik blij dat ik in mijn werk als loopbaancoach veel mensen tegenkom die, alsof ze dan door een platenbak lopen met hun vingers, heel precies uit willen zoeken welke bezieling ze door zich heen kunnen laten komen in hun werk. Dat is een mooi uniek muziekstuk. En ik mag een stukje horen. Zo zit er heel veel mooie muziek in mijn werk!

 

Drie succesfactoren voor tien jaren zelfstandig ondernemerschap

Laatst werd ik wakker en realiseerde me dat ik dit jaar tien (10!) jaar als zelfstandig trainer/coach werk. Maar wat nog belangrijker is: ik merkte dat ik werkelijk nog geen één seconde spijt heb gehad dat ik deze stap ooit genomen heb. Natuurlijk heb ik, zoals iedere ondernemer, ups en downs gekend en natuurlijk heb ik daarbij ook wel eens met mijn handen in het haar gezeten. Maar spijt, of bang dat het “niet goed zou komen” of zo, nee dat werkelijk nog nooit.

3 succesfactoren

Als ik terugkijk dan denk ik dat er voor mij drie kritische succesfactoren van belang zijn geweest. Eerst was het belangrijk om me bewust te zijn van mijn eigen kwaliteiten en valkuilen. En dat ik de moed heb om deze ook écht te erkennen en in het volle licht te zetten. Toen ik dit deed was er direct een hele concrete vorm van inspiratie. Een inspiratie die licht gevend is voor mezelf maar ook voor de mensen om me heen. Hiermee zette ik dingen mee in beweging. Het was, ten tweede, belangrijk me te realiseren dat ik niet alleen bent maar dat er een heel netwerk om me heen is. Hierbij zijn natuurlijk de “afnemers” van mijn product en zakelijke relaties belangrijk. Maar even belangrijk zijn die mensen in mijn omgeving waarmee ik samenwerk, de mensen die geloven in mij, mijn familie en vrienden. Dat zijn echte hulpbronnen. Ten slotte is het van belang om een visie te hebben. Een visie waarin je gelooft. Zo geloof ik er zelf in dat iedereen geboren is met een uniek aantal eigenschappen, talenten. Door deze te ontwikkelen kun je een “bijdrage” leveren aan de “schepping van het leven”. Zowel voor jezelf maar ook voor de wereld om je heen. Dit laatste is wat mij betreft een heel concrete betekenis van het begrip zingeving. Deze visie gaf mij ook vertrouwen en ik kan er nog steeds op terugvallen.

Opbrengst

Deze 3 factoren hebben er voor mij toe bijgedragen dat er na 10 jaar een schitterend Bureau de Poort staat met een bewezen staat van dienst in “het begeleiden van mensen en organisaties’ waarbij het relevant is om naast het verstand (denken) ook het voelen en handelen (toepassing) te betrekken. Nog gelukkiger ben ik ermee dat er niet een speciale methodiek in het werk centraal staat. Maar ik werk juist vanuit het contact met mensen, met dat wat er is. En van daaruit kies ik de juist werkende aanpak.
Dankbaar voor al het goede dat de afgelopen tien jaren gebracht heeft, zie ik enorm uit naar de volgende tien jaren.

Image

Nieuwe lente: een nieuwe oude kast

Wij, mijn vrouw en ik, hebben een “nieuwe oude kast” gekocht. Dit was best spannend (“hoezo?” hoor ik al menigeen denken, maar dat zal ik zo toelichten). De behoefte was er al wel langer. Maar we gaan binnenkort onze houten vloer schuren en lakken en nog wat andere dingen in de kamer opknappen. En dan is er een soort “momentum”. Het is een oude kast (1910). Dat wilden we graag. Het spannende eraan was, of deze kast wel zou staan in onze toch wat modernere inrichting. Dat was een boeiend keuzeproces: om iets nieuws (ook al is het een oude kast) te integreren in datgene wat er al is. Het begon met een wens (graag iets anders en ook in een andere, oudere minder strakke stijl) te willen. Toen we de kast zagen, hebben we eerst nog een paar weken getwijfeld. Paste dit wel? Maar we kwamen er op terug. En bij het kopen was het weer spannend: past ie wel? Als ik hierover nadenk dan zie ik veel paralellen met andere veranderingen waarvoor je in het leven of in je werk kunt staan. Uitgaande van het positieve dat je zelf iets helemaal anders wilt (werk dat meer past bij wie je bent, bijvoorbeeld), hoe lang duurt het vaak niet voordat je actie onderneemt? En hoe kun je twijfelen of het wel bij je “huidige inrichting” past? Volgens mij geldt hetzelfde voor onderwerpen als keuzes maken, “nee” (maar zeker ook “ja”) leren zeggen, doen wat je het liefste zou willen doen maar nog niet durft. Ik wil wedden dat je zelf ook nog wel wat “nieuwe oude kasten” weet te bedenken in jouw interieur?Image

Verrassende blootleggende ontmoeting

Gisterochtend had ik lekker hard gelopen en me daarna gedoucht. Ik stap uit de badcel naar de kamer waar mijn kleren liggen. Ik moet hierbij door mijn kantoor (ik werk als coach vanuit mijn kantoor, thuis). Naakt loop ik mijn kantoor in en ik zie tegelijkertijd een voor mij onbekende jongeheer (ik zal me maar even in die terminologie uitdrukken) in een pak (met das) door de poort richting de deur van mijn kantoor lopen (deze deur bestaat grotendeels uit doorzichtig glas). We kijken elkaar aan, ik schrik en weet mij even geen raad. Een beetje schaamte ook. Had ik een afspraak? Ik ken deze man helemaal niet? Komt iemand kennismaken voor een oriënterend gesprek voor een coachingstraject bij mij? Alles gaat er door mij heen. Nu ben ik gewend als coach dat mensen zich soms bloot geven, maar andersom (én letterlijk nota bene) voelde dat toch even heel ongemakkelijk. Ik bescherm een deel van mijn lichaam met mijn handen en ik kijk hem verrast, onhandig en een beetje beschaamd aan. “ik kom even wat brengen”, zegt hij (“gelukkig”, denk ik, ik heb geen afspraak over het hoofd gezien). Ik gebaar hem om even naar de voordeur te lopen (mijn vrouw is er ook). Dat doet hij en ik kleed me snel aan en loop naar de kamer.

Wat volgt is een vrolijke kennismaking. Er was direct een geweldige humor en lol. Dit hadden we beiden (buiten de sportkleedkamers om) nog nooit eerder meegemaakt. We moesten er vreselijk om lachen. En meteen was er energie in de ontmoeting. Hoe anders zou het zijn geweest als (hij of) ik me was blijven schamen, als ik er van alles in mijn hoofd van gemaakt zou hebben, het ongemak of de schrik was blijven hangen? Voor mij was dit een heel letterlijke ervaring dat ik, door mezelf bloot te geven (ongewild en onbedoeld weliswaar), dit tot een direct en ongecompliceerd contact leidt. Eigenlijk realiseer ik me ook dat het heel prettig en open voelt in het contact met anderen als er niets te verbergen is. Konden we dat maar meer in de dagelijkse interactie (wel met kleren aan hoor). Er is spontaan leven, lol, energie. En, in dit geval constateerden we beiden dat we er allebei een mooi verhaal aan over houden, gegrepen uit het leven.